محمد رضا لطفی پس از بازگشت به ایران این امید را در دل جامعه موسیقی نهاد تا در این بیماری موسیقی التیامی برای آن باشد. اکنون که موسیقی ما نیاز به اینگونه افرادی دارد که دستی بر ساز دارند تا کمک به موسیقی ایران زمین کنند. اما به یکباره وی در خموشانه از اوضاع کمانچه نوازی صحبت می کند،بله همه کمانچه نوازان شاگرد ایشان هستند.و ایشان بعد از سالیان این نوید را برایمان آوردند.نکته جالب این مجموعه اینست که از مجموع کمانچه نوازانمان فقط ۴نفر ردیف دان هستند که یکی از آنان  مهدی آذرسینا ست اما نامی از ایشان برده نشده ،(و حتی درویش رضا منظمی) البته زیاد هم فرقی نمیکند ایشان هم مثل بقیه یا از شاگردان ایشان بوده یا کمانچه را آنجوری که جناب لطفی مد نظر دارند نمی نوازند.

نکته دیگری که باید به آن اشاره کرد اینست که اساتید موسیقی ما هر کدام علاوه بر ساز تخصصی شان ساز دیگری را در خلوت خود می نوازند. اما این دلیل نمی شود که هر یک کنسرتی با آن ساز برگزار کنند برای نمونه عرض کنم  استاد جلیل شهناز کمانچه را بسیار زلال و شفاف می نواختند در تنبک نوازی بسیار ماهرانه ریتمها را مینواختند اما هیچگاه از مسیر خود منحرف نشدند. متاسفانه جناب لطفی با در دست گرفتن کمانچه شاید برای کمک به آن ،لطمه زیادی را به این ساز میزنند. در کنسرتهای اخیر ایشان و حتی برنامه های سالهای گذشته میبینیم  که ایشان شعر ها را صحیح نمیخوانند و اشتباهات زیادی در خواندن دارند. و در نهایت فقط می توان امید داشت به روزهای آینده.